Ölüme Ramak Kaldı

Ölüme Ramak Kaldı Şiiri

Zamansız, dalından düşmüş
meyve gibi yerlerde çürüyorum
dalımda büyüyeceğime.
Kurtlar içim…
Akbabalar dışımı kemiriyor.
Parçalanmış bir halde,yavaş
yavaş toprağa karışıyorum.
Bir köşe lambası altında,
ölmeme ramak kalmış.
Sen varken,hayattaydım.
Çünkü, yaşama sebebim vardı.
Sen vardın.
Senim vardı.
Şimdi yoksun.
Senim de yok.
Yetimliğim var.
Öksüzlüğüm…
Ciğerime batan
miraslarınla,ölmeyi bekliyorum.
Küçük bir kağıt parçası
gibiyim,sokak ortasında.
Mutlu evlerine yetişmek
için koşan ayaklar,anılarıma basıp geçiyor.
Belki de,seni olan
var içlerinde.
Bu gelince aklıma,daha
kendimi toprağa çekiyorum.

ETİKETLER :