Bir Lokma Mutluluk

Bir Lokma Mutluluk Şiiri

perdelerini yavaş yavaş çekiyor.
göz kapaklarım da onunla kapanıyor.
uykularımı yine karabasanlar basar.
çok zamandır böyleyim ben.
herkes rahat…
yatağında uyurken.
beh yanıp,kavruluyorm.
karanlığa kan ve ter döküyorum.
sanki,beynimi seller bastı.
yok artık çocukluğumdan tek bir kırıntı.
çıkmıyor anılarım battığı yerden.
ben,bir damla mutluluğa açım.
günün perdelerimi açın.

ETİKETLER :